onverBloemd integraal therapie

Ilse Bloem

Leoniden 12
Krommenie
06 22 35 89 38
ilse@ilsebloem.nl

 

Till in our dreams

Till in our dreams

Toen ik vanochtend wakker werd en ik het zonnetje uitbundig zag schijnen dacht ik: dit wordt een happy monday. - Nog niet wetende dat deze dag met een donkere wolk werd overschaduwd-

Mijn plan was om een lekker stuk te fietsen. Kijken en snuiven in de natuur alsof het de eerste keer is dat je al dat prachtigs ziet en ruikt. Mijn blije en vrije gevoel veranderde toen ik een appje van mijn nichtje kreeg en ze schreef dat een ander nichtje van ons nog maar hooguit zes weken te leven heeft.

Jaren geleden is er al eens borstkanker geconstateerd bij haar en door chemo etc heeft ze deze strijd kunnen winnen. Totdat er vorig jaar weer kanker ergens anders in haar lichaam zat en opnieuw moest ze weer allerlei therapieën ondergaan. En nu hebben de artsen haar en haar familie het vreselijke nieuws moeten vertellen dat er geen verdere behandeling meer mogelijk is en dat ze misschien nog maar zes weken te leven heeft.  

Ik ben er de hele dag van slag van. Zoveel vragen gaan door mijn hoofd, zoveel gevoelens en emoties gaan er door mij heen. Maar wat zal er door haar heen gaan? Iemand vertelt je dat je dood gaat en doet een schatting van ongeveer zes weken. Wat gaat er door je heen? Kan je afscheid nemen van je dierbaren, kan je zomaar het leven loslaten, wat wil je met die laatste dagen van je leven, wat wil je nog doen? Maar ook, kan ze kracht halen uit het feit dat haar vader op haar wacht, die haar enkele jaren geleden is voorgegaan? Kan ze zich er uiteindelijk in berusten dat dit een vaarwel is van alles en iedereen waar ze zo van houdt?

Ik geloof dat je ziel verder gaat wanneer je je fysieke lichaam hebt verlaten. En dat je weer wordt opgenomen in de bron, je weer naar huis mag. Maar toch ondanks dat ik geloof dat de dood ook een nieuw begin is, blijf ik verdrietig. Nooit meer iemand fysiek kunnen zien of aanraken, uit je aardse gezichtsveld verdwenen is.

Ik hoop dat ze het besef heeft dat ze haar missie heeft volbracht en dat ze het fantastisch heeft gedaan en het niet beter had kunnen doen. Als beeldhouwster laat ze ontzettend mooi werk na. Maar wat het meest waardevol is dat ze zoveel liefde heeft gegeven aan haar familie en vrienden, dat ze haar lichtje op ons allemaal heeft laten schijnen en wij dit doorgeven…. dat was pas haar échte levenskunstwerk. De zin die ze regelmatig aan mij schreef was: We zijn allemaal één! En dat is waarheid!

Het laatste berichtje wat ik van haar kreeg was: Till in our dreams.

Graag wil ik dit gedichtje aan haar opdragen, voetstappen in het zand (beetje aangepast door mijzelf) :  

Ik droomde eens en zie
ik liep aan 't strand bij lage tij.
Ik was daar niet alleen,
want ook mijn Gids liep aan mijn zij.

We liepen samen het leven door,
en lieten in het zand,
een spoor van stappen; twee aan twee,
mijn Gids liep aan mijn hand.

Ik stopte en keek achter mij,
en zag mijn levensloop,
in tijden van geluk en vreugde,
van diepe smart en hoop.

Maar als ik het spoor goed bekeek,
zag ik langs heel de baan,
daar waar het juist het moeilijkst was,
maar één paar stappen staan.

Ik zei toen "lieve Gids waarom dan toch?
Juist toen ik jou zo nodig had,
juist toen ik zelf geen uitkomst zag,
op het zwaarste deel van mijn pad..."

De Gids keek mij toen liefdevol aan,
en antwoordde op mijn vragen;
"Mijn lieve kind, toen het moeilijk en zwaar was,
toen heb ik jou gedragen..."
 
Hartegroet, Ilse
 
Op 22 mei 2017 is mijn nichtje vredig ingeslapen. 
""Omdat er liefde is, bestaat er geen voorbij. In alle eeuwigheid ben jij"" (Toon Hermans)