onverBloemd integraal therapie

Ilse Bloem

Leoniden 12
Krommenie
06 22 35 89 38
ilse@ilsebloem.nl

Mijn rugtas zit vol met kwaliteiten

Van de week las ik in een van mijn oude dagboeken. Ik had een speciaal dagboek gemaakt over de zoon van mijn vriendin die een ernstig ongeluk had gehad. Ik heb wat er is gebeurd vanaf de eerste dag meegemaakt en dit in mijn eigen woorden, gevoelens en emoties opgeschreven.

In november 2004 is Bas van 14 meter hoog uit een hoogwerker gevallen. Het is onbegrijpelijk dat iemand bij zo’n hoogte dit kan overleven.
Ik vind het nog steeds een wonder.
Graag nodig ik je uit om een stukje mee te lezen uit dat dagboek.

24-11-2004
Ik kreeg een telefoontje van je moeder dat je een ernstig ongeluk had gehad. Je was uit een hoogwerker gevallen ter hoogte van 14 meter.
Ze was onderweg naar het ziekenhuis en het enige wat ze tot nu wist, is dat je benen er ernstig aan toe waren. Wonder boven wonder heb je deze val overleefd en je werd met een traumahelikopter naar het AMC ziekenhuis vervoerd.

Toen ik in het ziekenhuis aankwam stonden je ouders en familie in de hal van het ziekenhuis. Op de gezichten was af te lezen dat ze in shock waren.
We werden naar een speciale kamer gebracht om daar te wachten tot ze met nieuws kwamen hoe je eraan toe was.
Vele vragen kwamen voorbij. Hoe ernstig is het, is hij bij bewustzijn, wat is er allemaal beschadigd, hoe kon dit gebeuren.
Elke minuut van onzekerheid en machteloosheid duurde een eeuwigheid. Uren gingen voorbij en eindelijk kwam er een arts ons iets vertellen.

Je heupen en bekken hadden ze als eerste meteen kunnen behandelen. Er was vooralsnog geen hersenletsel geconstateerd.
De eerste diepe zucht van ontlading. Er waren wel kleine bloedinkjes op de foto’s te zien maar niet levensbedreigend.
De volgende operatie stond al op de planning. Het herstellen van je knieën, en voeten. De voeten en hielen waren het meest ernstig beschadigd. -Tijdens de val schijnt Bas op zijn voeten terecht gekomen te zijn- Je zenuwen en pezen waren doorgesneden dor de val. 
Je voeten waren de grootste zorg voor de doctoren.

Je ouders getekend van verdriet. Och, wat leefde ik mee met je familie. Hartverscheurend om te zien.
Je moeder was bang om je te zien. Wat zou ze zien, welke Bas ziet ze nu na het ongeluk? Ik kon me haar gevoel hierin heel goed voorstellen.
Je bent moeder en je verbinding met je kind is zo sterk, alsof de navelstreng nooit is doorgeknipt.
En als je ziet dat je kind vecht voor zijn leven dan wil je als moeder bij je kind zijn. Het troosten, je onvoorwaardelijke liefde tonen, er altijd voor je zijn, zelfs je leven wil je geven voor je kind.
Zo diep kan moederliefde gaan.

Je werd naar de IC gebracht en voorlopig slapend gehouden. Later zou er weer een arts komen om te vertellen wat je status was. Je ouders mochten naar je toe. Na een half uur kwamen je ouders verslagen en verdrietig uit je kamer. Ik ben ook naar je toe gegaan. Je lag daar…je armen en benen bedekt onder een wit laken. Op je gezicht zag ik een paar kleine hechtinkjes. Zo op het eerste gezicht zag je er niet al te gehavend uit…Hoe ernstig waren je benen eraan toe?

27-11-2004
Je bent weer geopereerd. Binnenkort wordt je van de beademing gehaald omdat je zelf moet ademen.
Hoe zou je wakker worden en weet je dan wat er is gebeurd? De artsen hopen dat je zelf ontwaakt omdat ze dan kunnen checken of je inwendig hoofdletsel hebt.

30-11-2004
Goed nieuws! Je bent wakker geworden. Je broer was bij je en je herkende hem meteen en zei: “Dat is mijn broer” En vervolgens: “Dat ik dit nu moet meemaken” Volgens je broer had je behoorlijk wat praatjes maar ook kon je dingen zeggen alsof je aan het hallucineren was, wat door de medicijnen kwam.

06-12-2004
Je bent alweer plannen aan het maken voor de toekomst. Je hebt jezelf een doel gesteld. Zo snel mogelijk revalideren en naar huis.
Ongelooflijk wat een levenslust en vechtdrang je hebt. Je was ervan overtuigd dat je er helemaal voor zal gaan.

09-12-2004
Je herinneringen van het ongeluk komen steeds helderder naar boven. Je was erg spraakzaam maar vroeg ook honderduit aan je artsen, familie en vrienden. Je wilde alle informatie hebben om een reëel plaatje te krijgen van het ongeluk maar ook over hoe je toekomst eruit zou zien.

Ik heb je een guardian angel gegeven en je vertelde me het volgende.
“Toen ik viel stond mijn opa naast me en praatte tegen me. Ik heb hem heel duidelijk gezien, hij was omringd door licht. Ik weet niet meer wat hij precies zei maar ik hoop dat ik me dat een keer weer kan herinneren. Hij is mijn beschermengel”

2018
Ik heb het dagboek bijgehouden tot 21-06-2005. We leven nu in 2018 en Bas heeft na tig jaren van revalideren zijn leven weer op de rails. 
Het is niet altijd even makkelijk gegaan…letterlijk maar ook figuurlijk, met vallen en weer opstaan.

Hij heeft een fijn leven, de vrouw van zijn dromen ontmoet, heeft een leuke kantoorbaan en hebben een prachtig huis gekocht.
Bas is voor zoveel procent afgekeurd maar hij heeft geaccepteerd wat hem is overkomen maar ook zijn beperkingen.
Hij geniet van het leven en is zich meer bewust geworden dat je er zelf heel veel aan kan doen om je leven te leven zoals jij dat wilt.
Hij stelt zich doelen en daar blijft de focus. Elke stap is er een om je doel te bereiken.

Met toestemming van Bas heb ik een gedeelte van mijn dagboek mogen delen.
Zijn woorden: “Als ik hiermee anderen kan inspireren door te blijven vechten en nooit op te geven, dan is het goed”

En dat is ook de reden dat ik deze blog wil delen. We hebben allemaal een rugtas vol, niemand uitgezonderd.
De een heeft er meer in zitten dan de ander. Maar in je rugtas zitten niet alleen onze vervelende ervaringen maar ook onze kwaliteiten en talenten. Als ik stiekem in de rugtas van Bas kijk dan zit er heel veel in: doorzettingsvermogen, positiviteit, gedrevenheid, zelfvertrouwen, passie, empathie.

Hij is mijn held.

Hartegroet, Ilse