Is je glas half vol of half leeg.

 
 

Time flies when you’re having fun. Is dat waar? Heb je altijd lol in wat je doet?
Wat hebben we het toch allemaal druk om alles bij te houden wat er van ons verlangd wordt. Hoe vaak zeggen we niet, wat is deze week weer voorbij gevlogen. En weet je dat het antwoord is: daar kiezen wij zelf voor.

Het is een veel gehoorde klacht van ons dat we moeite hebben om een balans te vinden tussen werk-privé, balans tussen inspanning-ontspanning. Men voelt zich opgejaagd door alles wat er van je verlangd en verwacht wordt. Wanneer je een baan hebt dan zit daar vaak het grootste knelpunt. Je doet je werk wat ervan je verwacht wordt maar vaak doe je meer. Het sluipt er vaak in om nog een stapje harder te lopen. Je wilt je baas en je collegae tevreden houden, je wilt een prettige werkomgeving behouden.  

-Ik heb het geluk gehad dat mijn vroegere baas zei: “Je hoeft niet hard of harder te werken, als je doet wat je kan en je kan daarbij ook goed delegeren en je grenzen aangeven van je kunnen, dan heb je het begrepen dat werken leuk is en je voldoening geeft”
En natuurlijk kwam het wel eens voor dat je je schouders er eens extra hard onder moest zetten zolang het maar bij een incident bleef en geen  trend werd. Ik moest ineens aan zijn woorden denken bij het schrijven van deze blog. Wijsheid ten top!-

Maar de realiteit is vaak anders. Vanuit angst, onzekerheid om je baan te verliezen, faalangst, verantwoordelijkheidsgevoel of perfectionisme werk je je een slag in de rondte en komt uitgeput thuis. Echt ontspannen kan je (nog) niet want de adrenaline giert nog door je lichaam omdat je ook nog eens in de dagelijkse file zat. Je ploft neer op de bank, en na een tijdje even op adem gekomen te zijn gaat het gewoon weer door om die onderliggende onzekerheid weer zijn gang te laten gaan. Dat stemmetje wat zegt: kom op, schouders eronder en doe wat je moet doen. Je wilt ook niet tekort schieten als partner of ouder en ben je wéér bezig om onbewust de dingen te doen wat er van jou verwacht wordt.

Als je dat woord, verwacht, onder de loep neemt bestaat het uit: ver en wacht. Wacht is gadeslaan, waken, in het moment zijn. En ver zegt, afstand van je-zelf.
We gaan aan het moment voorbij waar jij en ook ik mee bezig zijn en zo tikt de tijd voorbij zonder dat wij ons bewust zijn dat we ons laten leven.
En ook als je geen werk hebt en je zit thuis je rol als partner, mantelzorger of ouder te vervullen, ren je jezelf achterna om alles in het perfecte te doen. En dan zit je ook op de bank uitgeput en onderuit gezakt en is er weer bijna een dag voorbij. Mission accomplished.

Wat we ons zouden mogen beseffen is dat er geen verschil bestaat tussen een werk leven en een privé leven want het is gewoon je leven, jouw leven wat bestaat uit gebeurtenissen. En vanuit beide invalshoek gezien draai jij je uren zonder het besef te hebben dat je eigenlijk rent naar een toekomst met als einddoel, het kan zomaar afgelopen zijn. Wie zou jij zijn als je opnieuw mocht kiezen?

Enkele overdenkingen die je misschien kunnen helpen om te onderzoeken hoe je huidige situatie is en wat je als gewenste situatie zou willen:

·         Hoeveel tijd wil ik besteden aan werk en aan mijn privé leven.

·         Plan ik mijn agenda niet te vol.

·         Probeer ik niet alle ballen omhoog te houden.

·         Hoe perfectionistisch wil ik zijn.

·         Neem ik het leven niet al te serieus.

·         Heb ik plezier in wat ik doe.

·         Leef ik in het moment.

·         Wat kost mij teveel energie.

·         Lach ik nog genoeg.

·         Ben ik een te strenge leermeester voor mijzelf.

·         Kan ik mijzelf toestaan te niksen.

·         Kan ik me ontspannen.

·         Geef ik mijn grenzen genoeg aan.

·         Kan ik dankbaar/tevreden zijn.

·         Vind ik mijzelf goed zoals ik ben.

·         Heb ik nog dromen/verlangens.

·         Ben ik een blij mens.

Merk je dat je blokkades tegenkomt en je wilt daar meer over te weten komen dan wil ik je graag coachen. Jou je eigen gewenste inzichten laten ervaren met als doel deze te kunnen integreren in wie je werkelijk wilt zijn of beter gezegd, in wie je in wezen altijd al was.

Voel wat je voelt en verwonder wat je bewondert om onverBloemd jezelf te zijn.

Hartegroet, Ilse